Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2016

Οι Ολυμπιονίκες έχουν ανακαλύψει νέες μόδες και δεισιδαιμονίες;

από τον ιστότοπο του περιοδικού The Economist
11 Αυγούστου 2016

Οι αθλητές, ειδικότερα αυτοί που συμμετέχουν σε μεγάλες διοργανώσεις, οπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες, είναι μια περίεργη ομάδα ατόμων, που οδηγούμενοι από την επιθυμία της κατάκτησης του χρυσού μεταλλίου, προπονούνται από το πρωί ως το βράδυ και ακολουθούν βασανιστικά σχήματα διατροφής.  
Αλλά αυτή την εβδομάδα στο Ρίο ντε Τζανέιρο είδαμε και κάτι καινούργιο. Αθλητές με διάσπαρτα σε ολόκληρη την πλάτη τους κυκλικά σημάδια καψίματος(;). 
Τα σημάδια αυτά δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου ατυχήματος ή ασθένειας. Είναι το αποτέλεσμα της "βεντούζας", μια αρχαίας μορφής βελονισμού(;) που έχει έρθει πάλι στη μόδα στους αθλητές υψηλού επίπεδου. 


Ο Alex Naddour, ένας Αμερικανός γυμναστής που αγωνίζεται στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, είπε σε μια συνέντευξή του σε μια εφημερίδα ότι η χρήση των βεντουζών ήταν μια εναλλακτική λύση αντί για το παραδοσιακό μασάζ, που μειώνει τον σωματικό πόνο και χαλάρωνει τους κουρασμένους μυς, μετά από τις πολύωρες προπόνησεις στο γυμναστήριο.  

Η θεραπεία αυτή, μια εφαρμογή της κινεζικής ιατρικής, περιλαμβάνει την εφαρμογή θερμών βεντουζών στο δέρμα, που μερικές φορές συνοδεύεται και με αφαίμαξη. Καθώς ο αέρας στο εσωτερικό της βεντούζας ψύχεται, δημιουργεί υποπίεση στο δέρμα, κάτι που υποτίθεται ότι μειώνει την υπάρχουσα τοπική φλεγμονή. Οι υποστηρικτές της χρήσης της βεντούζας υποστηρίζουν οτι παρέχει πάρα πολλά οφέλη στην υγεία, αν και αυτά δεν έχουν αποδειχθεί στην έγκριτη επιστημονική βιβλιογραφία. 

Αντίθετα απ' ότι νομίζετε, αυτή η τεχνική έχει πολλούς υποστηρικτές στο Χόλιγουντ, όπως η ηθοποιός Γκουίνεθ Πάλτροου, η οποία τις χρησιμοποιεί για περισσότερο από μια δεκαετία. 
Έτσι, γιατί να μας παραξενεύει που αθλητές και μάλιστα υψηλού επιπέδου, χρησιμοποιούν αυτές τις ψευδοεπιστημονικές μόδες; 
Με λίγα λόγια, τα πιθανά ψυχολογικά οφέλη της χρήσης τους μπορεί να μεταφραστούν σε μια πραγματική αύξηση της απόδοσης, ανεξάρτητα από το εάν η ίδια η δράση τους παράγει φυσιολογικές αλλαγές. 

Οι διαφορές στην απόδοση μεταξύ των ελίτ αθλητών έχουν γίνει τόσο μικρές, που ακόμα και μικρές παρεμβάσεις μπορεί να μας δώσουν τη διαφορά ανάμεσα σε μια θέση στο βάθρο και στην ιστορία. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που τόσοι πολλοί αθλητές χρησιμοποιούν στεροειδή ή άλλες ουσίες, όπως στην πρόσφατη περίπτωση των αθλητών της Ρωσίας και έτσι οι αθλητικές ομοσπονδίες συνεργαζονται στενά με τους υπεύθυνους για τον έλεγχο αντι-ντόπινγκ για τον περιορισμό του φαινομένου. 

  
Έτσι, οι αθλητές που χρησιμοποιούν τις βεντούζες, μπορούν να επωφελούνται κύρια από το φαινόμενο placebo (δηλ. τίποτε δεν συμβαίνει στη μυϊκή τους ικανότητα), αλλά και την αυξημένη εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, που τους επιτρέπει να αποδώσουν αποτελεσματικότερα. Επίσης, τα περίεργα αυτά σημάδια που αφήνουν οι βεντούζες, μπορεί να τρομάξουν τους ανταγωνιστές, σημειώνει ο Chris Beedie, ένας επιστήμονας του αθλητισμού στο Canterbury Christ Church University. 
Το μήνυμα προς τον αντίπαλο: "Έχω πάρει περισσότερη βοήθεια από εσένα."Ο Phil Hurst, ένας διδακτορικός φοιτητής στην αθλητική επιστήμη στο ίδιο πανεπιστήμιο, έχει βρεί ότι το φαινόμενο placebo στην απόδοση ενός αθλητή έχει μετρήσιμα αποτελέσματα: μπορεί να αποφέρει βελτιώσεις του 1% -3%.  
Το 2014 ο Hurst πραγματοποίησε μια μελέτη στην οποία σε δρομείς αντοχής δόθηκε ένα αθλητικό ποτό με εικονικό φάρμακο. Αν και οι αλλαγές στην απόδοσή τους ήταν διαφορετικές, οι χρόνοι τους βελτιώθηκαν κατά μέσο όρο 1,7%.  

Η χρήση των βεντουζών δεν είναι η μόνη περίεργη "αθλητική" θεραπεία που χρησιμοποιείται στους φετινούς Ολυμπιακούς αγώνες. Οι Αμερικανοί δρομείς χρησιμοποιουν ένα νέο σετ ακουστικών το "Halo", το οποίο υποτίθεται ότι ενισχύει την εγκεφαλική λειτουργία, προκαλώντας ηλεκτρικές ώσεις δια μέσω των αυτιών. Η τεχνική αυτη, που ονομάζεται διακρανιακή διέγερση συνεχούς ρεύματος (tDCS), έχει σαν στόχο να βελτιώσει την ταχύτητα των συνδέσεων των νευρώνων με τους μυς.  
Για δρομείς, οι οποίοι πρέπει να αντιδράσουν μέσα σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου από το άκουσμα του πυροβολισμού της εκκίνησης, αυτό θα μπορούσε (θεωρητικά) να κάνει μεγάλη διαφορά. Τα επιστημονικά στοιχεία για τα οφέλη από την χρήση των tDCS είναι μικτά. Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε πέρυσι, είχε δείξει ότι η χρήση τους είχε ενισχύσει τη χωρητικότητα της μνήμης και της μάθησης των ποντικών, ενώ κλινικές δοκιμές έχουν διαφωνήσει για τις επιπτώσεις τους στις ανθρώπινες κινητικές ικανότητες. 
Η ιστοσελίδα του "Halo" παραθέτει μελέτες περιπτώσεων, που έχουν δείξει άμεσα οφέλη στην απόδοση της δύναμης και την βελτίωση της τεχνικής.  
Οι αθλητές όμως έχουν πειστεί: η ομάδα μπάσκετ Golden State Warriors χρησιμοποίησε τα ακουστικά σε όλη την πρόσφατη αγωνιστική περίοδο, ενώ η επιλογή τους μέσα στα πλάνα του επόμενου National Football League των Η.Π.Α. ελπίζουν ότι θα τους παρέχει περισσσότερα επιστημονικα στοιχεία. 

Αυτές οι περίεργες προσπάθειες για το κέρδος ακόμη και του παραμικρού οφέλους δεν είναι νέες. Οι ίδιοι οι αρχαίοι Έλληνες, που δημιούργησαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, πάνω δύο χιλιετίες πριν, χρησιμοποιούσαν την επάλειψη τους σώματος με ελαιόλαδο, για τη μείωση της πρόσφυσης κατά τη διάρκεια των αγώνων της πάλης (που πιθανότατα βοηθούσε), αλλά και την επίκληση της βοήθειας της θεάς Αθηνάς (η οποία μάλλον δεν βοηθούσε). 
Αυτές οι πρακτικές δεν ήταν λιγότερο ανεδαφικές από την πεποίθηση πολλών  σύγχρονων αθλητών, οτι αν έχουν δεμένα τα άκρα τους με "kinesiotape", ένα ειδικό ελαστικό υλικό που αναπτύχθηκε από τον ιαπωνική χειροπράκτη Dr Kenzo, στη δεκαετία του 1970. Η άποψη ότι είτε βελτιώνει πραγματικά τις επιδόσεις ενός αθλητή ή απλά του δίνει την αίσθηση της υποστήριξης, επιτρέποντάς του να κινηθεί ταχύτερα, αμφισβητείται.  
Το 2014, μια έρευνα σχετικά με την εφαρμογή kinesiotape, βρήκε αμελητέα βελτίωση σε σχέση με όσους δεν την χρησιμοποιούσαν. 

Ακόμη και αν οι αθλητές με τρομακτικά μεγάλη συλλογή μεταλλίων, όπως ο κολυμβητής Michael Phelps, θεωρούν σημαντική την χρήση βεντουζών για την κατάκτηση μεταλλίων, η χρήση τους δεν θα σας φέρει πιο κοντά στο να γίνεται πρωταθλητές σαν κι αυτόν.  

Ανησυχητικό είναι το γεγονός, οτι οι αθλητές από την Ολυμπιακή ομάδα της Αμερικής έχουν δηλώσει στους περίεργους για τα σημάδια δημοσιογράφους, ότι αυτη η τεχνική εφαρμοργής των βεντουζών γίνεται χωρίς την παρουσία επαγγελματία υγείας. 
Ίσως τελικά οι αθλητές θα πρέπει να αφήσουν τις βεντούζες και να φορέσουν το τυχερό τους σώβρακο. 
Με αρκετή πίστη, ένα πολύ καλό γούρι μπορεί να είναι περισσότερο αποτελεσματικό και πολύ λιγότερο επώδυνο.





πηγή: http://www.economist.com/blogs/gametheory/2016/08/load-hot-air?fsrc=scn/tw/te/bl/ed/

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Η φυσικοθεραπεία σε σχέση με την αρθροσκοπική μηνισκεκτομή για εκφυλιστικές ρήξεις μηνίσκου σε ηλικιωμένους ασθενείς

από το British Medical Journal

Exercise therapy versus arthroscopic partial meniscectomy for degenerative meniscal tear in middle aged patients: randomised controlled trial with two year follow-up
BMJ 2016; 354 doi: http://dx.doi.org/10.1136/bmj.i3740 (Published 20 July 2016) Cite this as: BMJ 2016;354:i3740 

των Nina Jullum Kise, orthopaedic surgeon, May Arna Risberg, physiotherapist and professor, Silje Stensrud, physiotherapist, Jonas Ranstam, independent statistician and professor, Lars Engebretsen, orthopaedic surgeon and professor, Ewa M Roos, physiotherapist and professor.



Ο στόχος της έρευνας ήταν να προσδιοριστεί την αποτελεσματικότα της φυσικοθεραπείας σε σχέση με την αρθροσκοπική μερική μηνισκεκτομή, για τη λειτουργικότητα του γόνατος, σε ηλικιωμένους ασθενείς  με εκφυλιστικές αλλοιώσεις του μηνίσκου.

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στα ορθοπεδικά τμήματα δύο δημόσιων νοσοκομείων και σε δύο ιδιωτικές κλινικές φυσικοθεραπείας στη Νορβηγία. 
Συμμετείχαν συνολικά 140 ενήλικες, με μέσο όρο ηλικίας τα 49,5 χρόνια (35,7 - 59,9 ετών), με εκφυλιστικές ρήξεις του έσω μηνίσκου, επαληθευμένες από μαγνητική τομογραφία. Το 96% από τους συμμετέχοντες δεν είχε ακτινολογική εικόνα οστεοαρθρίτιδας.Το αξιολογούμενο πρόγραμμα, από την πλευρά της φυσικοθεραπείας είχε διάρκεια 12 εβδομάδων και αποτελείτο βασικά απο κινησιοθεραπεία υπό επίβλεψη.  

Η παρέμβαση της φυσικοθεραπείας πραγματοποιήθηκε σε δύο κλινικές, χρησιμοποιώντας το ίδιο πρωτόκολλο και άρχιζε το συντομότερο δυνατό μετά την αξιολόγηση ή και αργότερα, εάν το επιθυμούσε ο συμμετέχων.  
Το πρόγραμμα αποτελείτο από προοδευτική νευρομυϊκή εκπαίδευση και ασκήσεις ενδυνάμωσης και αντοχής σε διάστημα συνολικά 12 εβδομάδων, που εκτελέστηκαν κατά τη διάρκεια τουλάχιστον δύο έως κατ' ανώτατο όριο τριών συνεδριών κάθε εβδομάδα (συνολικά 24-36 συνεδρίες). Οι συμμετέχοντες συμπλήρωναν σε κάθε συνεδρία ημερολόγιο άσκησης και αξιολογείτο η συμμόρφωση στην εκτέλεση της άσκησης, στον συγκεκριμένο αριθμό συνεδριών. 
Στην τελική αξιολόγηση συμμετείχαν όσοι συμπλήρωσαν 18 τουλάχιστον συνεδρίες σύμφωνα με το πρωτόκολλο. 

Τα δύο προγράμματα αξιολογηθηκαν αναλύοντας την διαφορά στην κάθε ομάδα των συμπτωμάτων της (KOOS4), όπως ορίζεται εκ των προτέρων ως η μέση βαθμολογία για τέσσερις από τις πέντε  υποκλίμακες βαθμολογίας KOOS (πόνος, άλλα συμπτώματα, λειτουργικότητα στα σπορ και την ψυχαγωγία και την σχετική με το γόνατο ποιότητα ζωής). Η αξιολόγηση ξεκίνησε από την έναρξη του προγράμματος και η παρακολούθηση των συμμετεχόντων συνεχίστηκε έως δύο χρόνια. Αξιολογήθηκε ακόμη, η αλλαγή της δύναμης των μυών του μηρού από την έναρξη έως και τρεις μήνες μετά.

Μετά την αξιολόγηση, δεν παρατηρήθηκαν κλινικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων στη μεταβολή της KOOS4 στα δύο έτη. Στους τρεις μήνες, η μυϊκή δύναμη είχε βελτιωθεί στην ομάδα άσκησης (P≤0.004).  

Δεν αναφέρθηκαν σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες που να εμφανίστηκαν σε κάποια ομάδα κατά τη διάρκεια των δύο ετών παρακολούθησης. 
Το 19% των αρχικά συμμετεχόντων στην ομάδα της φυσικοθεραπείας, υποβλήθκε κατα την διάρκεια των 2 ετών της μελέτης, σε χειρουργική επέμβαση, χωρίς πρόσθετο όφελος.

Συμπερασματικά, η παρατηρούμενη διαφορά στο αποτέλεσμα της θεραπείας ήταν μη σημαντική μετά από τα δύο χρόνια παρακολούθησης. Η φυσικοθεραπευτική αγωγή έδειξε σημαντικότερα θετικά αποτελέσματα σε σχέση με την χειρουργική επέμβαση, στην βελτίωση της ισχύος των μυών του μηρού, τουλάχιστον σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα.  


Τα αποτελέσματά της έρευνας πρέπει να ενθαρρύνουν τους κλινικούς ιατρούς και τους ασθενείς μέσης ηλικίας με εκφυλιστικές ρήξεις μηνίσκου και χωρίς ακτινολογικά στοιχεία οστεοαρθρίτιδας, να εξετάσουν την φυσικοθεραπεία σαν θεραπευτική επιλογή.



πηγή:  http://www.bmj.com/content/354/bmj.i3740

Κυριακή, 10 Ιουλίου 2016

Η Σπλαχνική Κινητοποίηση στον Α.Ρ.Τ.Α.


Visceral Manipulation Embraced by the A.P.T.A.
του Harriet Hall 
από τον ιστότοπο Science Based Medicine


Πολλά χρόνια πριν, όταν ήμουν αφελής και αθώος έφηβος, διάβασα για μια "σπιτική" θεραπεία για τη δυσκοιλιότητα, που πραγματοποιείται με την κύλιση μιας μπάλας μπόουλινγκ πάνω στην κοιλιακή χώρα. Μου κίνησε την περιέργεια, μου φάνηκε λογικό και θα μπορούσα ακόμη και να το είχα δοκιμάσει τον εαυτό μου αν είχα δυσκοιλιότητα και μια μπάλα μπόουλινγκ για να πειραματιστώ. 
Πολλές δεκαετίες αργότερα, με το πλεονέκτημα της ιατρικής εκπαίδευσης και εμπειρίας στον τομέα της επιστήμης με βάση την ιατρική και την κριτική σκέψη, συνάντησα μια θεραπεία που μου θύμισε την μπάλα του μπόουλινγκ: την Σπλαχνική Κινητοποίηση (Visceral Manipulation - VM), μια πρακτική που αναπτύχθηκε από έναν Γάλλο Οστεοπαθητικό και Φυσικοθεραπευτή, τον Jean-Pierre Barral. 
Αυτή τη φορά ήμουν πολύ πιο σκεπτικός. Η Σπλαχνική Κινητοποίηση μπορεί να είναι κάτι πιο περίπλοκο από ότι ο χειρισμός με την μπάλα του μπόουλινγκ, αλλά η αποτελεσματικότητα και η ασφάλειά της είναι εξίσου αμφίβολη.



Ο όρος Σπλαχνική Κινητοποίηση πιθανότατα θα είναι άγνωστος στους περισσότερους από εσάς, αλλά υποστηρικτές της λένε ότι έχει υιοθετηθεί από Οστεοπαθητικούς, Εναλλακτικούς γιατρούς, Χειροπρακτικούς, Γιατρούς της ασιατικής ιατρικής, Φυσικοθεραπευτές, Εργοθεραπευτές, Μασσέρ και άλλους ειδικούς που αχολούνται με το ανθρώπινο σώμα.
Η προέλευσή της ακολουθεί την πορεία πολλών άλλων εναλλακτικών θεραπευτικών πρακτικών στο χώρο της υγείας. Όπως και η χειροπρακτική, ο ωτοβελονισμός, η ιριδολογία και άλλες πρακτικές που αναπτύχθηκαν από κάποιους με βάση τις προσωπικές παρατηρήσεις και τις εμπειρίες τους, χωρίς κανενός είδους ορθή διεξαγωγή επιστημονικών δοκιμών. 
Όπως και άλλοι, που ξεκίνησαν με έναν μόνο ασθενή, ο Ignaz von Peczely πρωτοπαρατήρησε σε μια κουκουβάγια ένα σημείο στην ίριδά της, ο Palmer βελτίωσε την ακοή του επιστάτη του μετά από έναν χειρισμό στην σπονδυλική του στήλη, έτσι και ο Barral παρατήρησε ότι ένας ασθενής του ένιωσε ανακούφιση από πόνο στην πλάτη του, αφού προηγουμένως «ένας γέρος έσπρωξε κάτι στην κοιλιά του." 
Από μια μεμονωμένη περίπτωση αυτό προεκτάθηκε σε μια γενική πεποίθηση για την αιτιώδη συνάφεια της συγκεκριμένης ασθένειας και τελικά, σε μια ολόκληρη διαγνωστική ή και θεραπευτική αντιμεντώπιση του ανθρώπινου σώματος.

 

Πώς γίνεται η Σπλαχνική Κινητοποίηση;

Στο βίντεο αυτό, ο Barral αποδικνύει τις ικανότητές του. Δείχνει πως "ακούει με τα χέρια του" και ανιχνεύει την ένταση (αλλού η αντίληψη έχει οριστεί ως θερμικό φαινόμενο).  

Η διαγνωστική διαδικασία του αρχίζει από "ακούγοντας με τα χέρια" στην κορυφή του κεφαλιού του ασθενή, για να καθορίσει την πλαγίωση ή την γενική χωροθέτηση του προβλήματος. Στη συνέχεια με τα χέρια του "ακούει" στις περιοχές της "ανησυχίας" για τον περαιτέρω εντοπισμό του προβλήματος. 
Σε αυτή την επίδειξη ο ίδιος εντοπίζει κάτι στο στομάχι, το οποίο λέει ότι θα μπορούσε να είναι από μειωμένη οξύτητα ή συναισθηματική ένταση. 
Τότε ακούει στο κρανίο κατ’ επανάληψη και με τα δύο χέρια, κάνει κάτι ταυτόχρονα στο λαιμό και την κοιλιά, και τέλος λέει, ότι είναι ικανοποιημένος και ότι έχει διορθώσει το πρόβλημα.

Η λογική εξήγηση

Από την ιστοσελίδα του Ινστιτούτου Barral:

     Οι θεραπευτές που χρησιμοποιούν την Σπλαχνική Κινητοποίηση, μπορούν να εκτιμήσουν τις δυναμικές λειτουργικές δράσεις, καθώς και τις σωματικές δομές που εκτελούν επιμέρους δραστηριότητες. Μπορούν επίσης να αξιολογήσουν την ποιότητα των σωματικών δομών και των λειτουργιών τους, σε σχέση με τη συνολική αρμονική συνεργασία, και σε σχέση με την κίνηση που αξιολογείται σαν μέτρο του προσδιορισμού της ποιότητας.

     Το σπλαχνικό σύστημα βασίζεται στον διασυνδεδεμένο συγχρονισμό μεταξύ των κινήσεων όλων των οργάνων και των άλλων δομών του σώματος. Κατά τη βέλτιστη υγεία, αυτή η αρμονική σχέση παραμένει σταθερή παρά τις ατελείωτες ποικιλίες της σωματικής κίνησης. Αλλά όταν ένα όργανο δεν μπορεί να κινηθεί σε αρμονία με τα γύρω του σπλάχνα, προκαλεί ανώμαλους ήχους, συμφύσεις ή μετατόπιση και λειτουργεί ενάντια στα άλλα όργανα του σώματος, καθώς και στην μυϊκή, μεμβρανώδη περιτονία και στις οστικές δομές. 

Αυτή η δυσαρμονία δημιουργεί σταθερά, μη φυσιολογικά σημεία έντασης και το σώμα είναι αναγκασμένο να "περιστρέφεται" γύρω από αυτά. Με τη σειρά του, αυτός ο χρόνιος ερεθισμός ανοίγει το δρόμο για τη νόσο και δυσλειτουργίες πολλών συστημάτων του σώματος (στο μυοσκελετικό, στο κυκλοφορικό, στο νευρολογικό, στο ουροποιητικό, στο αναπνευστικό και στο πεπτικό σύστημα για να αναφέρουμε μερικά).
Ο Barral λέει ότι τα όργανα θυμούνται σωματικά και συναισθηματικά τραύματα, και κάθε όργανο συνδέεται με συγκεκριμένα συναισθήματα (!!!). Λέει επίσης ότι οι "δομικές σχέσεις" (περιφερειακές, νωτιαίες, κρανιακές) μπορεί να αυτοδιορθωθούν μετά την Σπλαγχνική Χειραγώγηση. Λέει ακόμη ότι κάθε εσωτερικό όργανο "περιστρέφεται" γύρω από ένα φυσιολογικό άξονα. Τέλος, λέει ότι τα προβλήματα σε ένα όργανο μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά τη σπονδυλική στήλη.

    Κάθε όργανο έχει μια τακτική εγγενή κίνηση ταλάντωσης, που ακολουθεί τις γραμμές του εμβρυολογικής μετανάστευσης. Αυτή η κίνηση μοιάζει, αλλά είναι διαφορετική από το κρανιοϊερό ρυθμό (μια “θεωρία” που γίνεται δεκτή μόνο από τους Οστεοπαθητικούς)...  

Δηλαδή, αν για παράδειγμα οι νεφροί κινούνται εκτός φάσης, με τον ένα να κινείται χαμηλότερα από τον άλλο, ενώ οι άλλες κινήσεις μας είναι φυσιολογικές, αυτή η πλευρά κάμπτει τη σπονδυλική στήλη κάθε 3,9 δευτερόλεπτα. Αυτή η μικρή κίνηση είναι σαν το βασανιστήριο της σταγόνας νερού για την σπονδυλική στήλη, με αποτέλεσμα αυτή η επαναλαμβανόμενη κίνηση να προκαλέσει κάποιο πρόβλημα στην σπονδυλική στήλη και όχι μόνο.

    Στελέχη στο συνδετικό ιστό των σπλάχνων μπορεί να προκύψουν από χειρουργικές ουλές, συμφύσεις, ασθένειες, κακή στάση ή τραυματισμό. Η ύπαρξη τους προκαλεί μια ένταση, που μεταφέρεται μέσω του δικτύου της περιτονίας βαθιά μέσα στο σώμα, δημιουργώντας έναν καταρράκτη επιπτώσεων μακριά από τις πηγές. Αυτές τις επιπτώσεις, το σώμα θα πρέπει να αντισταθμίσει. 

Αυτό δημιουργεί σταθερά, μη φυσιολογικά σημεία έντασης, που το σώμα πρέπει να κινηθεί γύρω από αυτά και αυτός ο χρόνιος ερεθισμός προκαλεί λειτουργικά και διαρθρωτικά προβλήματα.


Πού είναι οι αποδείξεις;

Αυτό βέβαια, είναι φαντασία, δεν είναι επιστήμη. Συμφύσεις υπάρχουν και σίγουρα μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα, ειδικά μετά από μια χειρουργική επέμβαση, αλλά ο Barral ισχυρίζεται ότι είναι ευρέως διαδεδομένες. Για παράδειγμα, λέει σχηματίζονται γύρω από την καρδιά, μετά από έναν τραυματισμό στον αυχένα. 

Δεν υπάρχει βέβαια καμία απόδειξη, ότι είναι υπεύθυνες για τα συμπτώματα που περιγράφει ο Barral ή ακόμη οτι δημιουργούνται υπό αυτές τις συνθήκες, ή ότι "διαταράσσοντας τις" βελτιώνεται η υγεία του πάσχοντος. Και δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι ο Barral πραγματικά "διαταράσσει" τις συμφύσεις, όπως και δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι οι ήπιοι χειρισμοί του θα μπορούσαν ενδεχομένως να το πράξουν.

Η ιστοσελίδα
του Ινστιτούτου Barral υποστηρίζει ότι "σε συγκριτικές μελέτες βρέθηκε ότι η Σπλαχνική Κινητοποίηση είναι ευεργετική για διάφορες διαταραχές" και αναφέρει έναν μακρύ κατάλογο των πάντων, από προβλήματα στον αυχένα, έως μετατραυματικό σοκ και από την εμμηνόπαυση μέχρι την ουρική παλινδρόμηση. Αλλά δεν έχω εντοπίσει τυχόν τέτοιες μελέτες.

Δεν θα επιχειρήσω καν οποιαδήποτε αξιολόγηση της βιβλιογραφίας, γιατί δεν υπάρχει τίποτα που να αξίζει την αξιολόγηση. 

Η εκτεταμένη βιβλιογραφία που παρέχεται στην ιστοσελίδα δεν είναι χρήσιμη. Παρέχει συνδέσεις με δημοφιλή άρθρα από τον Barral, σε δημοσιευμένες μελέτες που δεν έχουν σχέση με Σπλαχνική Κινητοποίηση και μερικές ανεξέλεγκτες πιλοτικές μελέτες και αναφορές περιστατικών, όπου η κλινική σημασία των αναφερόμενων αλλαγών είναι αβέβαιη ή όταν παρατηρηθεί βελτίωση δεν μπορεί να αποδοθεί στην Σπλαχνική Κινητοποίηση.

Τέλος, η βιβλιογραφία αποκαλύπτει ότι η Σπλαχνική Κινητοποίηση έχει "ύποπτες συναναστροφές": σχετίζεται με την ενεργειακή ιατρική, την κρανιοϊερή θεραπεία, την μηδενική στάθμιση, παράξενες ιδέες του Upledger ή νευροαναπτυξιακές θεραπείες και άλλες αμφίβολες έννοιες.


Είναι ασφαλές;

Νομίζω ότι μπορούμε εύλογα να υποθέσουμε ότι κάθε κοιλιακή χειραγώγηση, που είναι αρκετή για να διαταράξει συμφύσεις, θα ενείχε και τον κίνδυνο βλάβης των ιστών και εσωτερική αιμορραγία.  

Αλλά με την Σπλαχνική Κινητοποίηση δεν είναι πιθανό να προκληθεί αυτό. 
Όπως εφαρμόζεται η Σπλαχνική Κινητοποίηση, με ένα απαλό μασάζ, προκαλεί βασικά χαλάρωση, έτσι είναι απίθανο να προκαλέσει σωματική βλάβη, εάν δεν αντικαθιστά άλλες, αποτελεσματικές θεραπείες.
Το πιθανότερο είναι να προκαλέσει βλάβη στο πορτοφόλι του ασθενή και στην κριτική σκέψη.



Η Σπλαχνική Κινητοποίηση και ο Α.Ρ.Τ.Α.

Ο Α.Ρ.Τ.Α. (American Physical Therapy Association) επιχειρεί να θεσπίσει κατευθυντήριες γραμμές κλινικής πρακτικής, βάσει αποδεικτικών στοιχείων.  

Το Τμήμα Υγείας των Γυναικών του Α.Ρ.Τ.Α., διαθέτει έναν διαδικτυακό σύνδεσμο για μαθήματα CME στην Σπλαχνική Κινητοποίηση, που προσφέρονται από το Ινστιτούτο Barral.


Ο J.W. Matheson, ένας κλινικός φυσικοθεραπευτής και από τα παλιά μέλη του ΑΡΤΑ, έγραψε στον Σύλλογο για να διαμαρτυρηθεί για την προώθηση της ψευδοεπιστήμης.  

Σύμφωνα με την επιστολή του:

    Η Σπλαχνική Χειραγώγηση είναι μια ψευδοεπιστημονική πρακτική, που δεν ανήκει στο πεδίο της φυσικοθεραπείας. Η πρακτική της Σπλαχνικής Χειραγώγησης δεν έχει θέση μέσα στους στόχους και στην αποστολή του Α.Ρ.Τ.Α..




Η Carrie Schwoerer, Διευθυντής Εκπαίδευσης του Α.Ρ.Τ.Α., απάντησε με ένα εκπληκτικό γράμμα.

Εδώ είναι μερικές από τις πιο ανησυχητικές δηλώσεις της:

    Το πρόγραμμά μας στηρίζεται στο μοντέλο των αποδείξεων σύμφωνα με την πρακτική, η οποία κατά τον Sackett ορίζεται ως η εξισορρόπηση της κλινικής έρευνας με την κλινική εμπειρία και τις αξίες του ασθενούς. Μερικές από τις αναφορές μας... ήταν ...με βάση την εκτεταμένη ανασκόπηση της βιβλιογραφίας και σαφώς αναφερονται και τα αποδεικτικά στοιχεία στα οποία βασίζονται.

    Και άλλες εφαρμογές φυσικοθεραπείας στηρίζονται στην κλινική εμπειρία του φυσικοθεραπευτή κατά την παροχή φροντίδας και σύμφωνα με τις αξίες και τις απόψεις των ασθενών κρίνονται σημαντικες για τη διαδικασία της αποκατάστασης. 

Μερικές από αυτές τις τεχνικές δεν έχουν επικυρωθεί από τα πιο αυστηρά πρωτόκολλα της κλινικής έρευνας, επειδή δεν έχουμε ακόμη αναπτύξει εργαλεία μέτρησης, που θα μπορούσαν να υποβληθούν σε κατάλληλη δοκιμή... 
Η εμμονή μας στην κλινική έρευνα ως η μόνη έγκυρη απόδειξη, αποτελεί μια καλή διακαιολογία σε ασθενείς που έχουν ανταποκριθεί ξανά και ξανά σε περιπτωσιολογικές μελέτες στις λεγόμενες "ψευδοεπιστημονικες" παρεμβάσεις και απειλεί να υπονομεύσει το μέλλον της καινοτομίας στον τομέα της φυσικοθεραπείας.

    Το Διοικητικό Συμβούλιο ... έχει αγκαλιάσει την εφαρμογή της Σπλαχνικής Κινητοποίησης κάτω από τα δόγματα της κλινικής εμπειρίας και των αξιών του ασθενούς. Διαφωνούμε ότι είναι ψευδοεπιστημονική εφαρμογή, αλλά επίσης αναγνωρίζουμε ότι οι κλινικές δοκιμές δεν υποστηρίζουν τη χρήση του και ως εκ τούτου δεν προβαλεται βασιζόμενο σε αποδεικτικά στοιχεία. 

Αν τα μέλη μας δεν είναι ικανοποιημένα από το επίπεδο των αποδεικτικών στοιχείων που υποστηρίζουν αυτή την τεχνική, δεν έχουν καμία υποχρέωση να ακολουθήσουν την αντίστοιχη εκπαίδευση.

 

Με άλλα λόγια: 
"Δεν χρειαζόμαστε μια θεμελιωμένη επιστήμη! Υποστηρίζουμε οποιαδήποτε θεραπεία μπορεί να προσφέρει θετικά ανέκδοτα. Πιστεύουμε ότι τα πολλά ανέκδοτα μεταφράζονται σαν δεδομένα. Αντί να προσφέρουμε καθοδήγηση, θα αφήσουμε τα μέλη μας να βυθίζονται ή να κολυμπήσουν. Εμείς θα τα καταστήσουμε υπεύθυνα, αν και γνωρίζουμε απο πριν τις αποδείξεις που υποστηρίζουν μια θεραπεία και μπορούμε να γνωμοδοτήσουμε εαν είναι αρκετές, για να αξίζει η σπουδή και η προβολή της μεθόδου".





πηγή: https://www.sciencebasedmedicine.org/visceral-manipulation-embraced-by-the-apta/