Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

21 Σεπτεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα νόσου Αλτσχάιμερ

Tι μπορείτε να κάνετε για να αποφύγετε τη νόσο του Αλτσχάιμερ


από την Lisa Genova
Απρίλιος 2017

Η νόσος του Αλτσχάιμερ δεν πρέπει να είναι το "πεπρωμένο" του εγκεφάλου σας, λέει η νευροεπιστήμονας και ο συγγραφέας του βιβλίου "Still Alice", Lisa Genova. Μοιράζεται την τελευταία επιστημονική ερευνά για την ασθένεια - και κάποια πολλά υποσχόμενη έρευνα, για το τι μπορεί να κάνει ο καθένας μας για να χτίσει έναν ανθεκτικό στην νόσο του Αλτσχάιμερ εγκέφαλο.






πηγή: https://www.ted.com/talks/lisa_genova_what_you_can_do_to_prevent_alzheimer_s#t-818358

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

HIV - Τι μπορεί να προσφέρει η Φυσικοθεραπεία;


από τον ιστότοπο Physiospot

του
21 Αυγούστου 2017

Το Κέντρο Ελέγχου Ασθενειών (C.D.C.) δημοσίευσε το 1981 τις πρώτες εκθέσεις για τον ιό HIV, ωστόσο η εμφάνιση συνδυαστικής αντιρετροϊικής θεραπείας με αναστολείς πρωτεάσης από το 1996, άλλαξε σημαντικά τη διαχείριση του HIV/AIDS, με σημαντική μείωση της θνησιμότητας.  
Το τοπίο της υγειονομικής περίθαλψης για τους ανθρώπους που ζουν με τον ιό HIV έχει βελτιωθεί εκθετικά τις τελευταίες 3 δεκαετίες, με αποτέλεσμα η θεραπεία να έχει θεαματική επιτυχία και τώρα η δήλωση U=U εγκρίνεται παγκοσμίως, κάτι που σημαίνει ότι οι άνθρωποι που ζουν με HIV στην αντιρετροϊκή θεραπεία με μη ανιχνεύσιμο ιικό φορτίο στο αίμα τους, έχουν αμελητέο κίνδυνο για τη σεξουαλική μετάδοση του HIV.  
Συνεπώς, η ανίχνευση του ιού HIV θεωρείται μια χρόνια πάθηση και τα άτομα που ζουν με τον ιό HIV μπορούν να αναμένουν να ζήσουν στο φυσιολογικό προσδόκιμο ζωής. Δηλαδή, οι άνθρωποι ζουν περισσότερο και γηράσκουν με τον ιό HIV ή αποκτούν τον HIV σε μεγαλύτερη ηλικία. 
Με 36,7 εκατομμύρια άτομα σε αυτή την κατάσταση παγκοσμίως, από τους οποίους, περισσότεροι από το 50% να έχουν πρόσβαση στην αντιρετροϊκή θεραπεία, οι υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης πρέπει να προετοιμαστούν για μια επιδημία ασθενών με HIV σε μεγαλύτερες ηλικίες, με άγνωστες επιπτώσεις.Καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι γερνούν με τον ιό HIV, εκτιμάται από τη Διεύθυνση Δημόσιας Υγείας ότι μέχρι το 2028, περισσότεροι από τους μισούς ανθρώπους που ζουν με τον ιό HIV στο Ηνωμένο Βασίλειο θα είναι 50 ετών και άνω.  

Έτσι, καθώς οι άνθρωποι γερνούν με τον ιό HIV, μπορεί να είναι ευάλωτοι σε νέα προβλήματα που προκύπτουν από τον ιό ή από τις δυσμενείς επιπτώσεις της μακροχρόνιας αντιρετροϊικής θεραπείας ή της γήρανσης, με αποτέλεσμα την ολοένα και πιο επικρατούσα πολλαπλή νοσηρότητα, η οποία μπορεί να δημιουργήσει φυσικά, γνωστικά, ψυχικά και κοινωνικά προβλήματα υγείας.  
Επιστημονικά αυτά τα προβλήματα μπορεί να θεωρηθούν ως αναπηρία και η αποκατάσταση της στηρίζεται στην υποστήριξη των διαφόρων φυσικών, ψυχικών και κοινωνικών επιμέρους προβλημάτων. Το Episodic Disability Framework περιγράφει τις μοναδικές διαστάσεις της αναπηρίας που βιώνουν οι άνθρωποι που ζουν με τον ιό HIV, όπου οι διακυμάνσεις ή η επεισοδιακή αναπηρία που βιώνουν, δημιουργεί περιόδους ευεξίας, που μπορούν να διακοπούν από περιόδους ασθένειας. Από αυτό το πλαίσιο, το ερωτηματολόγιο για την αναπηρία του HIV έχει αναπτυχθεί για να μετρήσει την παρουσία, τη σοβαρότητα και την επεισοδιακή φύση αυτής της αναπηρίας. Η αποκατάσταση, όπως η Φυσικοθεραπεία, συνιστάται στην υποστήριξη ηλικιωμένων ενηλίκων που ζουν με τον ιό HIV, ενώ οι αερόβιες ασκήσεις και οι ασκήσεις προοδευτικής αντίστασης είναι ασφαλείς και αποτελεσματικές παρεμβάσεις αποκατάστασης και αυτοδιαχείρισης.  
Υπάρχουν εκπαιδευτικές ηλεκτρονικές ενότητες για την υποστήριξη της τεκμηριωμένης αποκατάστασης, συμπεριλαμβανομένης και μιας έκδοσης για την υποσαχάρια Αφρική. Επιπροσθέτως, οι ερευνητικές προτεραιότητες για την αποκατάσταση του HIV έχουν καθοριστεί σαφώς.Ωστόσο, παρόλο που η αποκατάσταση του HIV μπορεί να είναι εξαιρετικά χρήσιμη, υποτιμάται διεθνώς. Συνήθως, η διαρκής φροντίδα για τα άτομα που ζουν με τον ιό HIV δεν περιλαμβάνει την Φυσικοθεραπεία. Υπάρχουν σημαντικές αποκλίσεις στην πρόσβαση, την παροχή υπηρεσιών και, κατά συνέπεια, τα αποτελέσματα. Η Φυσικοθεραπεία έχει να διαδραματίσει ζωτικό ρόλο στη συνεργασία με τους πάσχοντες από τον ιό HIV και τις κοινότητές τους, τους παρόχους υγειονομικής περίθαλψης και κοινωνικής πρόνοιας, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και τους οδηγούς πολιτικής, με κύριο σκοπό την βελτίωση της λειτουργικότητας, των ικανοτήτων και την κοινωνική επανένταξη. 

Ενώ η αντιρετροϊκή θεραπεία δίνει διάρκεια στη ζωή, η Φυσικοθεραπεία (και η αποκατάσταση σε ευρύτερη κλίμακα) φέρνει την ποιότητα στην ζωή των πασχόντων.  

Με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας να καλεί σε δράσεις: Rehabilitation 2030, είναι καιρός να συζητηθεί η συμβολή της Φυσικοθεραπείας στην αποκατάσταση, σε επίπεδο πολιτικής βούλησης, μια και ο πολύτιμος ρόλος της αναγνωρίζεται στην υποστήριξη των υφιστάμενων υπηρεσιών περίθαλψης των ατόμων που ζουν με τον ιό HIV.Υπάρχουν παραδείγματα επιτυχημένων και νέων υπηρεσιών Φυσικοθεραπείας HIV. όπως η χρήση μιας "προσέγγισης αλλαγής καθηκόντων", όπου οι Φυσικοθεραπευτές εκπαιδεύουν λιγότερο εξειδικευμένο προσωπικό, για να ολοκληρώσουν πιο πολύπλοκα καθήκοντα σε περιβάλλον μειωμένων πόρων, μοντέλα παρεμβάσεων αποκατάστασης ασθενών σε νοσοκομειακές μονάδες εξωτερικών ασθενών, με σκοπό την αντιμετώπιση της επεισοδιακής αναπηρίας, τη μείωση των φραγμών και την βελτίωση της προσβασιμότητας και τέλος με την υιοθέτηση ομαδικών προγραμμάτων άσκησης για την αντιμετώπιση των αναδυόμενων αναγκών των ατόμων με HIV.




πηγή: https://www.physiospot.com/opinion/hiv-what-has-physiotherapy-and-rehabilitation-got-to-do-with-it/ 






Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Αυτοτελές Τμήμα Φυσικοθεραπείας στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής- Επιστημονικά και Ακαδημαϊκά Κριτήρια, Νομική Τεκμηρίωση

Το Τμήμα Φυσικοθεραπείας του ΤΕΙ Αθήνας πληροί όλα τα κριτήρια του πρόσφατου Ν.4485/2017, άρθρο 11, για την αυτοδύναμη λειτουργία του στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής. 


του Γεωργ. Παπαθανασίου, Καθηγητή
Αναπληρωτή Προέδρου και Διευθυντή Α΄ Τομέα Τμήματος Φυσικοθεραπείας, ΤΕΙ Αθήνας



Α. Χρονικό Κρίσιμων Εξελίξεων

1.    Στις 9 Μαΐου 2017, ο Πρωθυπουργός της Χώρας, παρουσία του Υπουργού Παιδείας, εξαγγέλλει την ίδρυση  του «Πανεπιστήμιου Δυτικής Αττικής» ως μετεξέλιξη των ΤΕΙ Αθήνας και ΑΕΙ Πειραιά Τεχνολογικού Τομέα. Η εξαγγελία του Πρωθυπουργού δημιούργησε ένα κλίμα ευφορίας δικαιώνοντας πολύχρονους θεσμικούς αγώνες όλου του κλάδου για την ένταξη των σπουδών της Φυσικοθεραπείας στον Πανεπιστημιακό Τομέα της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Όμως, γρήγορα οι εξελίξεις ήρθαν να προβληματίσουν σοβαρά για το τελικό αποτέλεσμα του εγχειρήματος.

2.    Στις 15 Ιουνίου 2017, με ομόφωνη απόφασή της η Συνέλευση του Τμήματος Φυσικοθεραπείας  του ΤΕΙ Αθήνας υιοθέτησε ψήφισμα με το οποίο τεκμηριώνεται η πλήρης ακαδημαϊκή αυτοτέλεια του Τμήματος και η αυτοδύναμη ένταξή του στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής.

3.    Στις 26 Ιουνίου 2017, και στις 20, 21, 22 Ιουλίου 2017, ο υποφαινόμενος, Αναπληρωτής  Πρόεδρος  του  Τμήματος Φυσικοθεραπείας, αποστέλλει προς πολιτειακούς, ακαδημαϊκούς και επαγγελματικούς φορείς κείμενα θέσεων με τα οποία περιγράφεται το γνωστικό αντικείμενο της επιστήμης της Φυσικοθεραπείας και τεκμηριώνεται η αυτοτελής λειτουργία Αυτοδύναμου Τμήματος Φυσικοθεραπείας στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, με την καταξιωμένη στην Ελλάδα και διεθνώς αναγνωρισμένη ονομασία "Τμήμα Φυσικοθεραπείας, Physiotherapy Department ή Department of Physical Therapy».

4.    Όμως, σε ρεπορτάζ της εφημερίδας «ΒΗΜΑ» σχετικά με το υπό ίδρυση Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, (30-7-2017 και 26-8-2017), αναφέρεται ότι στη νέα Σχολή Επιστημών Υγείας του Πανεπιστημίου, τα Τμήματα Φυσικοθεραπείας και Εργοθεραπείας συγχωνεύονται δημιουργώντας νέο Τμήμα με τον απαράδεκτο από κάθε άποψη τίτλο «Τμήμα Επιστημών Θεραπευτικής και Αποκατάστασης» (;).
[http://www.tovima.gr/society/article/?aid=894747, http://www.tovima.gr/society/article/?aid=897143]

5.    Στις 23 Αυγούστου 2017, η Σύγκλητος του ΤΕΙ Αθήνας, μετά από εισήγηση του Πρύτανη κ. Μπρατάκου, αποφάσισε ομόφωνα ότι «θεωρεί απόλυτα θετική την εξαγγελία – «εμβληματική πρωτοβουλία», όπως ο ίδιος ανέφερε (9 Μαΐου 2017), του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα  σχετικά  με τη δημιουργία  του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής ως μετεξέλιξη των δύο ιδρυμάτων Ανώτατης Εκπαίδευσης, του ΤΕΙ Αθήνας και ΤΕΙ Πειραιά».  Υπογραμμίζεται όμως ότι, στην ως άνω απόφαση της Συγκλήτου δεν αναφέρεται κανένα συγκεκριμένο σχέδιο συγχωνεύσεων Σχολών ή Τμημάτων του Ιδρύματος.
[https://www.esos.gr/arthra/52287/i-apofasi-tis-sygklitoy-toy-tei-athinas...

6.    Στις 24 Αυγούστου  2017, ο Πρύτανης  του ΤΕΙ Αθήνας ορίζει με απόφαση  του (7199/24-8-2017) τη συγκρότηση επιτροπών ανά Τμήμα της ΣΕΥΠ για την εκπόνηση νέων προγραμμάτων σπουδών για τα νέα προτεινόμενα Τμήματα, μέχρι την 15 Σεπτεμβρίου 2017 (!) Όμως, η απόφαση του Πρύτανη, δεν προσδιορίζει ποια είναι τα νέα προτεινόμενα Τμήματα του υπό ίδρυση Πανεπιστημίου για τα οποία ζητά την εκπόνηση προγραμμάτων σπουδών!

7.    Τελικά, στις 8 Σεπτεμβρίου 2017, η Πρυτανεία του ΤΕΙ Αθήνας, σε σχετική ενημέρωση που πραγματοποίησε προς την Ακαδημαϊκή Κοινότητα του Ιδρύματος, παρουσίασε την πρόταση της προς το Υπουργείο Παιδείας. Στην πρόταση του ΤΕΙ Αθήνας, το Τμήμα Φυσικοθεραπείας συγχωνεύεται με το Τμήμα Εργοθεραπείας σε νέο Τμήμα, με ακαθόριστο μέχρι στιγμής τίτλο (;). Θα πρέπει να υπογραμμισθεί ότι, η πρόταση του ΤΕΙ Αθήνας δεν έλαβε υπόψη την αντίθετη απόφαση της Συνέλευσης του Τμήματος, τις τεκμηριωμένες θέσεις που εγγράφως είχαν κοινοποιήσει ο Αναπληρωτής Πρόεδρος και οι Διευθυντές των Τομέων του Τμήματος, αλλά ούτε τους προβληματισμούς και τα επιχειρήματα του επαγγελματικού φορέα της Φυσικοθεραπείας και Θεσμικού συνομιλητή της Πολιτείας, του Πανελλήνιου Συλλόγου Φυσικοθεραπευτών (ΝΠΔΔ).



Β. Το Τμήμα Φυσικοθεραπείας στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής

1.    Το Τμήμα Φυσικοθεραπείας του ΤΕΙ Αθήνας πληροί όλα τα κριτήρια του πρόσφατου Ν.4485/2017, άρθρο 11, για την αυτοδύναμη λειτουργία του στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής. Ειδικότερα:
i.    Στο Τμήμα ανήκουν 12 μέλη ΔΕΠ (1 υπό διορισμό) και ένα μέλος ΕΔΙΠ. Από τα 13 μέλη Διδακτικού Προσωπικού τα 9 μέλη είναι Διδάκτορες, (οι 6 κάτοχοι Διδακτορικών Τίτλων από Ιατρικές Σχολές της ημεδαπής ή αλλοδαπής). Στο Τμήμα υπηρετούν 2 Καθηγητές πρώτης βαθμίδας και 1 Αναπληρωτής Καθηγητής.
ii.    Το Τμήμα έχει 900 περίπου ενεργούς φοιτητές.

2.    Το Τμήμα Φυσικοθεραπείας πληροί και τα δύο επιστημονικά – ακαδημαϊκά κριτήρια που έθεσε ό ίδιος ο Υπουργός και η αντίστοιχη οκταμελής επιτροπή του Υπουργείου Παιδείας για τη δημιουργία των νέων Τμημάτων στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής.
[Υπουργείο Παιδείας, esos.gr 17 Ιουλίου 2017, https://www.esos.gr/arthra/51807/me-diethnos-anagnorismena-epistimonika-.... Ειδικότερα:
i.    Το Τμήμα Φυσικοθεραπείας θεραπεύει το γνωστικό αντικείμενο της «ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ», το οποίο «αντιστοιχεί στο διεθνώς αναγνωρισμένο επιστημονικό πεδίο» ► «PHYSICAL THERAPY ή PHYSIOTHERAPY» (1Ο Κριτήριο του Υπουργείου Παιδείας). Η Φυσικοθεραπεία αποτελεί μία διεθνώς αναγνωρισμένη, συνεχώς αναπτυσσόμενη επιστήμη η οποία απαιτεί σε βάθος θεωρητική γνώση και σημαντική εργαστηριακή, κλινική και πρακτική εκπαίδευση η οποία οδηγεί στην οργάνωση προληπτικών παρεμβάσεων (Πρόληψη), στην αναγκαία διαφορική αξιολόγηση και τον κλινικό συλλογισμό για την τεκμηριωμένη επιλογή, τον σχεδιασμό και την εφαρμογή του σχεδίου θεραπείας (Αποκατάσταση). Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στις Η.Π.Α., στον Καναδά και στην Αυστραλία τα Τμήματα Φυσικοθεραπείας είναι αυτοτελή, ενταγμένα στην Ανώτατη Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση, με διακριτό τίτλο Physiotherapy ή Physical Therapy Department και με δυνατότητα μεταπτυχιακών, διδακτορικών και μεταδιδακτορικών σπουδών. Οι σπουδές στο Τμήμα Φυσικοθεραπείας του ΤΕΙ Αθήνας, αλλά και σε όλα τα ΤΕΙ της χώρας, έχουν αξιολογηθεί (εξωτερική αξιολόγηση), καλύπτουν τις προδιαγραφές και έχουν αναγνωριστεί από την Παγκόσμια Συνομοσπονδία Φυσικοθεραπείας (World Confederation for Physical Therapy, WCPT) και την Ευρωπαϊκή Περιφέρεια της WCPT. Η WCPT δημιουργήθηκε το 1951, εκπροσωπεί 113 Εθνικούς Συλλόγους Φυσικοθεραπευτών, έχει γνωμοδοτικό ρόλο στα Ηνωμένα Έθνη και επίσημη σχέση με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO) (http://www.wcpt.org/what-is).

ii.    Το Τμήμα Φυσικοθεραπείας «ανταποκρίνεται στις ανάγκες της οικονομίας και της κοινωνίας και έχει αναφορές στον Ευρωπαϊκό χώρο» (2ο Κριτήριο του Υπουργείου Παιδείας). Η Φυσικοθεραπεία διαχειρίζεται την υγεία και την ποιότητα ζωής του ανθρώπου, ενώ εντάσσεται διεθνώς ως κλινική επιστήμη, στις Επιστήμες Υγείας, όπως η Ιατρική, Οδοντιατρική, Φαρμακευτική, Νοσηλευτική, η Επιστήμη της Διατροφής, κλπ. Απαιτεί συνεχή παραγωγή νέας γνώσης μέσα από την έρευνα, η οποία θα πρέπει να συνδέεται με τον εκάστοτε πληθυσμό/έθνος και να παράγει, μέσα από καινοτομίες, τεχνογνωσία. Είναι αναγκαία, ως παρεχόμενη υπηρεσία, διότι με σχετικά χαμηλό κόστος βελτιώνει σημαντικά το επίπεδο υγείας και ποιότητας ζωής, χαρακτηριστικά κάθε σύγχρονης και αναπτυγμένης κοινωνικά Ευρωπαϊκής χώρας. Για τους ανωτέρω λόγους, η Πολιτεία έχει αναγνωρίσει την επαγγελματική και θεσμική αυτοτέλεια της Φυσικοθεραπείας, αναγνωρίζοντας την κεντρική ομοσπονδία του κλάδου, τον «Πανελλήνιο Σύλλογο Φυσικοθεραπευτών», ως «Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου  Δικαίου»  (Ν.3599/2007, ΦΕΚ 176/1.10.2007,τ.΄ Α) και θεσμικό συνομιλητή της.
iii.    Με βάση σχετική μελέτη με θέμα «Στατιστικά Στοιχεία Πανελλαδικών Εξετάσεων 2016 για το ΤΕΙ Αθήνας» (Παπαγεωργίου Έφη, 2017), «το Τμήμα Φυσικοθεραπείας είναι το καλύτερο Τμήμα της ΣΕΥΠ και ολόκληρου του ΤΕΙ Αθήνας, με τις υψηλότερες επιδόσεις τόσο για τον πρώτο (18.530 μόρια) όσο και για τον τελευταίο υποψήφιο (17.425 μόρια)». Τα ευρήματα αυτά επιβεβαιώνονται, σε πολύ μεγάλο βαθμό, και σε πρόσφατη μελέτη της συγγραφέως για τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών Εξετάσεων 2017.

3.    Το Τμήμα Φυσικοθεραπείας πληροί τις προϋποθέσεις του Ν.4485/2017, άρθρο 9, παρ.2, σύμφωνα με το οποίο «Το Τμήμα προάγει την επιστήμη, την τεχνολογία ή τις τέχνες στο αντίστοιχο επιστημονικό πεδίο». Με την έννοια αυτή, δεν είναι κατανοητή η ανακοινωθείσα στις 8-9-2017 πρόταση του ΤΕΙ Αθήνας για τη δημιουργία ενός Τμήματος ΑΕΙ το οποίο θα θεραπεύει δύο (!) πλήρως διακριτά σε διεθνές επίπεδο επιστημονικά πεδία και γνωστικά αντικείμενα, δηλαδή τη Φυσικοθεραπεία (Physical Therapy - Physiotherapy) και την Εργοθεραπεία (Occupational Therapy). Δεν είναι κατανοητή η πρόταση για τη δημιουργία ενός Τμήματος ΑΕΙ, χωρίς εισαγωγικές κατευθύνσεις, που θα εκπαιδεύει επιστήμονες αποφοίτους με πλήρως διακριτά επαγγελματικά προσόντα.  Πως είναι δυνατόν από τη μία πλευρά η Πολιτεία (Υπουργείο Υγείας) να έχει αναγνωρίσει τις ανώτατες επαγγελματικές ομοσπονδίες της «ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ» και της «ΕΡΓΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ» ως πλήρως αυτοτελή «Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου» και από την άλλη το Υπουργείο Παιδείας να δεχτεί πρόταση συγχώνευσης των δύο αναφερθέντων γνωστικών αντικείμενων και διεθνώς διακριτών επιστημονικών πεδίων σε ένα Τμήμα με ακαθόριστο, στην καλύτερη περίπτωση, τίτλο;


Γ. Συμπερασματικά:

•    Η Φυσικοθεραπεία διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά επιστημονικού πεδίου και γνωστικού αντικειμένου Πανεπιστημιακού Τομέα της Ανώτατης Εκπαίδευσης, με κλινικό προσανατολισμό.

•    Το  επιστημονικό πεδίο και γνωστικό αντικείμενο της Φυσικοθεραπείας θα πρέπει να  θεραπεύεται από την Αυτοτελή Λειτουργία Αυτοδύναμου Τμήματος στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, το οποίο θα πρέπει να φέρει τον τίτλο «Τμήμα Φυσικοθεραπείας», τίτλος διεθνώς καθιερωμένος, αναγνωρίσιμος και καταξιωμένος στην Ελληνική κοινωνία.

•    Το Τμήμα Φυσικοθεραπείας αντιστοιχεί πλήρως στο διεθνώς αναγνωρισμένο επιστημονικό πεδίο της «ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ» και ανταποκρίνεται στις ανάγκες της οικονομίας και της κοινωνίας.

•    Η λειτουργία αυτοτελούς Τμήματος Φυσικοθεραπείας, η ενδυνάμωσή του με νέα μέλη ΔΕΠ σύγχρονων φυσικοθεραπευτικών γνωστικών αντικειμένων και η οργάνωση σε αυτό μεταπτυχιακών και διδακτορικών σπουδών με την προώθηση της έρευνας, θα συμβάλλει στην κατάρτιση επιστημόνων και στελεχών για την παροχή υψηλού επιπέδου υπηρεσιών υγείας και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των Ελλήνων πολιτών. Με τον τρόπο αυτό, θα ενισχυθεί η ελκυστικότητα του νέου Πανεπιστημίου και θα διασφαλισθούν τόσο τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων του Τμήματος, όσο και η δυνατότητα ισοτιμίας του Πτυχίου Φυσικοθεραπείας με άλλα Ιδρύματα της Αλλοδαπής.

Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Ημέρα Μυοσκελετικής Υγείας 2017 (30 Σεπτεμβρίου)

Tο κοινωνικό μήνυμα που αφορά τις δράσεις του Πανελλήνιου Συλλόγου Φυσικοθεραπευτών για την Ημέρα Μυοσκελετικής Υγείας , με δωρεάν πρόσβαση σε ιδιωτικά και δημόσια Εργαστήρια Φυσικοθεραπείας από 25 έως 29 Σεπτεμβρίου, με δοκιμασίες για την πρόληψη των πτώσεων σε ηλικιωμένους , στο οποίο συμμετέχει εθελοντικά ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής την Εθνικής Ελλά-δος Γιώργος Καραγκούνης.




πηγή: https://www.facebook.com/1621573438126207/videos/1950066555276892/

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Δέκα μύθοι για τον χρόνιο πόνο

από τον ιστότοπο: http://www.drjoetatta.com/
του  Joe Tatta, PT, DPT



Τι είναι πόνος;
Σκέψου το για μια στιγμή. Όλοι μας έχουμε αισθανθεί πόνο κάποια στιγμή στη ζωή μας, αλλά έχουμε κάτσει ποτέ να σκεφτούμε τι πραγματικά συμβαίνει;
Ο οξύς πόνος είναι εύκολο να περιγραφεί. Είναι το χτύπημα στο γόνατο, το στραμπούληγμα του αστραγάλου ή το σπάσιμο του χεριού. Με τον οξύ πόνο υπάρχει καταστροφή κάποιων ιστών.
Ο χρόνιος πόνος είναι κάτι πιο δύσκολο και συμβαίνει όταν οι ιστοί έχουν πλέον επουλωθεί. Μία ερευνητικά αποδεδειγμένη μέθοδος για τη μείωση του χρόνιου πόνου, είναι να δοθεί στον πάσχοντα μία κατατοπιστική επεξήγηση της διαφοράς μεταξύ του οξύ και του χρόνιου πόνου. Η βιολογία του πόνου είναι αρκετά παράξενη και προκαλεί σύγχυση εξαιτίας όχι μόνο των μύθων που κυριαρχούν, αλλά επίσης λόγω της λανθασμένους αντίληψης ότι το να διατηρείς το νευρικό σύστημα σε εγρήγορση δημιουργεί περισσότερο πόνο.
Πριν δούμε τους μύθους ,ας εξηγήσουμε τι είναι ο πόνος και τι δεν είναι.
Ας ξεκινήσουμε με τον ορισμό του πόνου: “σύμφωνα με την Παγκόσμια Ομοσπονδία Μελέτης Πόνου (International Association for the Study of Pain), πόνος ορίζεται ως μία δυσάρεστη αισθητική και συναισθηματική εμπειρία σχετιζόμενη με πραγματική ή δυνητική ιστική καταστροφή.”
Το αισθητικό μέρος είναι τι αισθάνεται το σώμα, η πραγματική φυσική αίσθηση του πόνου. Το συναισθηματικό είναι το πως οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι πεποιθήσεις συμβάλλουν στη συνολική εμπειρία του πόνου, έχοντας την ικανότητα είτε να αυξήσουν την αίσθηση του πόνου, είτε να την μειώσουν.
Όπως βλέπουμε ο πόνος είναι πολύ περισσότερο από κάτι απλά φυσικό. Ο πόνος είναι μία συνολική εγκεφαλική–σωματική–νοητική–συναισθηματική εμπειρία. Αυτό είναι που λείπει όταν διαγιγνώσκουμε και αντιμετωπίζουμε τον πόνο και που μας οδηγεί σε κάποιους από του πιο διαδεδομένους μύθους για τον πόνο, που μας εμποδίζουν από την ίαση. Συμπεριλαμβανομένων βέβαια και της υπερσυνταγογράφησης φαρμάκων, αλλά και διαδικασιών που γενικότερα δεν είναι αποτελεσματικές στον χρόνιο πόνο.
Ακολουθούν οι 10 κύριοι μύθοι σχετικά με τον χρόνιο πόνο.

Μύθος 1: Αν ο γιατρός δεν μπορεί να εντοπίσει ιατρική πηγή του προβλήματός σου, αυτό που έχεις λογικά πρέπει να είναι ‘’στο μυαλό σου’’.
Ο χρόνιος πόνος δεν είναι ‘’στο μυαλό σου’’. Αυτός είναι ένας από τους πιο κοινούς μύθους. Ο πόνος είναι πραγματικότητα. Ο πόνος σου είναι πραγματικός ανεξάρτητα από το ποιος είσαι ή πως τον περιγράφεις. Ο πόνος είναι ένα σύμπλεγμα εμπειριών του εγκεφάλου και του σώματος ταυτοχρόνως, και είτε το πιστεύετε είτε όχι, δεν έχουν όλοι οι γιατροί λάβει την επαρκή εκπαίδευση για να τον αξιολογούν ή να παρέχουν θεραπεία. Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με το Institute of Medicine Committee on Advancing Pain Research, Care, and Education. Washington (DC), ο μέσος όρος των γιατρών λαμβάνει λιγότερο από 9 ώρες εκπαίδευσης πάνω στην επιστήμη του πόνου, κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής τους. Αυτό μεταφράζεται στο 0,2% της διάρκειας σπουδών, αν και ο συνεχής πόνος κατατάσσεται ως η πρώτη αιτία επίσκεψης στο γιατρό. Το μεγαλύτερο μέρος της ιατρικής εκπαίδευσης ξοδεύεται στην εκμάθηση σχετικά με το είδος των φαρμάκων που συνταγογραφούν, τα χειρουργεία που θα πρέπει να εκτελέσουν ή τις ενέσεις που πρέπει να χορηγήσουν. ΔΕΝ σπουδάζουν τρόπους αντιμετώπισης της θεραπείας του πόνου φυσικά. Ενώ όλοι οι πόνοι δεν έχουν μία  συγκεκριμένη αιτία, υπάρχουν αποτελεσματικές θεραπείες για τις περισσότερες καταστάσεις πόνου.

Μύθος 2: Αν οι άνθρωποι αναζητούν θεραπεία ή παραπονιούνται για τον πόνο τους, αυτό σημαίνει ότι είναι αδύναμοι.
Η αναζήτηση θεραπείας δεν έχει να κάνει με την ύπαρξη αδυναμίας ή τη μειωμένη ανοχή στον πόνο. Στην πραγματικότητα, αυτοί που αναζητούν γρηγορότερα θεραπεία, έχουν μεγαλύτερη δυνατότητα αποκατάστασης κατά 100%. Και ο πόνος δεν είναι κάτι που πρέπει να προσπερνάμε ή να το αποδεχόμαστε. Ο πόνος είναι μια προειδοποίηση κινδύνου: είναι ο τρόπος του εγκεφάλου να σου τραβήξει την προσοχή. Ο πόνος είναι η επώδυνη σου αφύπνιση. Η πρόκληση με τον χρόνιο πόνο είναι ότι ο συναγερμός ηχεί όταν δεν υπάρχει επικείμενος κίνδυνος. Πολλοί άνθρωποι με χρόνιο πόνο αισθάνονται παγιδευμένοι και αβοήθητοι, και δεν θέλουν να γίνονται βάρος σε κανέναν άλλον με το πρόβλημά τους. Είναι σημαντικό για αυτούς να συνειδητοποιήσουν ότι δεν υπάρχει λόγος να υποφέρουν γιατί υπάρχουν πλέον αποτελεσματικές θεραπείες.

Μύθος 3: Αγνοώντας τον πόνο, αυτός θα εξαφανιστεί.
Στις περισσότερες περιπτώσεις  αγνοώντας τον πόνο που βρίσκεται σε εξέλιξη, δεν θα τον εξαφανίσετε και αυτός ίσως χειροτερέψει. Είναι προτιμότερο να ζητήσετε βοήθεια από έναν έμπειρο ειδικό, όταν ο πόνος σας επιμένει ή γίνεται πλέον πρόβλημα. Και αν δεν βρείτε την ανακούφιση που ελπίζατε από έναν γιατρό, μην φοβηθείτε να ζητήσετε βοήθεια από κάποιον άλλο ειδικό. Ο πόνος είναι μια αφύπνιση που ζητάει προσοχή. Γι’ αυτό μην τον αγνοείς.

Μύθος 4: Αν κάποιος δείχνει καλά, δεν μπορεί να πονάει.
Σε αντίθεση με τον οξύ πόνο, ο οποίος παρουσιάζει εξωτερικά χαρακτηριστικά, όπως ερυθρότητα ή οίδημα, η πρόκληση με τον χρόνιο πόνο είναι ότι είναι απόλυτα ΑΟΡΑΤΟΣ. Πολλοί άνθρωποι με χρόνιο πόνο προσεγγίζουν την καθημερινότητα τους και κάνουν πράγματα όσο το δυνατόν καλύτερα μπορούν, αλλά ποτέ δεν μοιράζονται με άλλους ανθρώπους το πόσο άβολα νιώθουν πραγματικά. Απλά επειδή κάποιοι άνθρωποι δείχνουν άνετοι, δεν σημαίνει ότι δεν πονάνε. Αυτή η παρανόηση δημιουργεί συναισθηματική δυσφορία σε ανθρώπους με χρόνιο πόνο και συχνά καθιστά δύσκολο σε αυτούς να βρουν ένα δίκτυο υποστήριξης, το οποίο χρειάζονται για να βελτιωθούν.

Μύθος 5: Επίμονος πόνος σημαίνει ότι ένας τραυματισμός δεν έχει θεραπευτεί κατάλληλα.
Τραυματισμός και πόνος δεν είναι συνώνυμο! Πολλοί ασθενείς με χρόνιο πόνο δεν έχουν ιστορικό φυσικού τραυματισμού. Αυτό είναι συχνό σε ασθενείς με ιστορικό συναισθηματικής κακοποίησης ή μετατραυματικού στρες. Και ακόμα, αν όντως υπάρχει προηγούμενο ιστορικό τραυματισμού μιας άρθρωσης ή ενός μέρους του σώματος, πολλοί έχουν ξεπεράσει το φυσιολογικό χρονικό όριο επούλωσης. Όλοι οι ιστοί έχουν ίαση μέσα σε 3 μήνες. Αν ο πόνος συνεχίζεται πάνω από χρονική περίοδο 3 μηνών, τότε μλάμε για χρόνιο πόνο. Καθώς ο πόνος παραμένει, υπάρχει όλο και μικρότερη συσχέτιση με τους ιστούς. Με τον χρόνιο πόνο σχετίζονται απόλυτα ο εγκέφαλος και το νευρικό σύστημα, που γίνονται όσο περνάει ο χρόνος υπερευαίσθητα. Ο εγκέφαλος είναι μόνιμα κολλημένος σε μία φάση συναγερμού, με τον πόνο να γίνεται ένα πανίσχυρο κίνητρο.

 

Μύθος 6: Πόνος σημαίνει πρέπει να ξεκουραστώ και να μην κινούμαι.
Η ξεκούραση ίσως να χρειάζεται μετά από έναν οξύ τραυματισμό, αλλά με τον χρόνιο πόνο γνωρίζουμε ότι η ήπια άσκηση και η κίνηση παρέχουν σημαντικότερα θετικά οφέλη. Μερικά από τα οφέλη αυτά περιλαμβάνουν όχι μόνο τη διατήρηση της δύναμης και της κινητικότητας, αλλά και το οι κινήσεις απελευθερώνουν ισχυρά οπιοειδή, όπως ενδορφίνες, ο οποίες βοηθούν σημαντικά στη μείωση του πόνου. Ναι, ο εγκέφαλος διαθέτει ένα ενσωματωμένο ιατρικό ‘’ντουλάπι’’. Οι ήπιες ασκήσεις επίσης, στέλνουν ένα μήνυμα στον εγκέφαλο, εκείνη τη στιγμή, ότι είναι καλά και ότι εσύ είσαι ασφαλής και αυτό βοηθάει να ηρεμήσει το υπερβολικά ευαισθητοποιημένο νευρικό σύστημα. Όσο περισσότερο κινείσαι, τόσο μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση αισθάνεσαι. Όσο μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση αισθάνεσαι, τόσο μικρότερη είναι η κινησιοφοβία που έχεις και έτσι μπορείς να επιστρέψεις σε έναν ενεργητικό και χωρίς πόνο τρόπο ζωής.

Μύθος 7: Τα απεικονιστικά στοιχεία θα μου δώσουν την αιτία του πόνου μου.
Η αλήθεια είναι ότι τα οστά και οι αρθρώσεις δεν είναι και πολύ ελκυστικά όταν φαίνονται σε ακτινογραφίες, ειδικά όσο μεγαλώνουμε. Τα απεικονιστικά ευρήματα όμως, δεν έχουν σημαντική συσχέτιση με τον πόνο. Μερικοί άνθρωποι με άσχημες ακτινογραφίες δεν έχουν πόνο, ενώ άλλοι με φυσιολογικές ακτινογραφίες ίσως υποφέρουν απίστευτα. Πολλά από τα προβλήματα που εντοπίζονται στις απεικονιστικές μεθόδους, όπως πχ κήλη μεσοσοσπονδυλίου δίσκου, οστεοαρθρίτιδα ή εκφύλιση δεν  έχουν συσχέτιση την αναφορά πόνου του ασθενή. Θυμήσου ότι ο πόνος είναι ταυτόχρονα μια αισθητική, αλλά και συναισθηματική εμπειρία. 

Μύθος 8: Ο πόνος παρουσιάζεται μόνο όταν υπάρχει φυσικός τραυματισμός.
Ας πάμε πίσω στον ορισμό του πόνου. “Ο πόνος είναι μια ταυτόχρονη ανεπιθύμητη αισθητική και συναισθηματική εμπειρία, η οποία είναι αποτέλεσμα πραγματικής ή δυνητικής ιστικής καταστροφής”. Η λέξη κλειδί σ΄ αυτή την φράση είναι η ‘’δυνητική’’ καταστροφή. Αν ο εγκέφαλος αισθάνεται ότι απειλείται αυτό, μπορεί να ηχεί ως συναγερμός και να παράγει πόνο, σαν ένα τρόπο να σου τραβήξει την προσοχή ή να σε ωθήσει να λάβεις δράση, είτε αποχωρώντας, είτε πράττοντας. Αυτό είναι λογικό από την πλευρά της επιβίωσης, καθώς ο εγκέφαλος είναι πολύ καλός στο να μας διατηρεί εκτός κινδύνου και ασφαλεις.

Μύθος 9: Τα φάρμακα ή το χειρουργείο είναι η μόνη λύση στον χρόνιο πόνο.
Για πολύ λίγες καταστάσεις ίσως, υπάρχει κάποια στιγμή όπου το χειρουργείο είναι απαραίτητο ή ίσως τα φάρμακα , που θα πρέπει να χορηγούνται στην μικρότερη δόση και για το μικρότερο δυνατό χρονικό διάστημα, τόσο ώστε να ανακτήσεις την κινητικότητά σου. Αλλά εμείς γνωρίζουμε ότι ο χρόνιος πόνος είναι περισσότερο σχετιζόμενος με ένα ευαίσθητο νευρικό σύστημα, με τη συμμετοχή πολλαπλών τμημάτων του εγκεφάλου και της σπονδυλικής στήλης. Μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν χειρουργεία ή φάρμακα που να είναι αποτελεσματικά στην αντιμετώπιση του. Υπάρχουν όμως φυσικοί τρόποι για να κατευνάσεις μία υπερβολική ευαισθητοποίηση του νευρικού συστήματος και να αντιμετωπίσεις τον πόνο.

Μύθος 10: Ο συνεχής ή χρόνιος πόνος δεν μπορούν να θεραπευτούν.
Αυτός είναι ο μεγαλύτερος από τους 10 μύθους που πρέπει να καταρριφθεί. Με λίγες μόνο εξαιρέσεις, δεν υπάρχει ανάγκη για κανένα να ζει με αφόρητο συνεχή πόνο. Η επιλογή να ενσωματώσουμε φυσικούς τρόπους στην αντιμετώπιση του πόνου είναι οτι το καλύτερο.
Η γλώσσα έχει πολύ μεγάλη δύναμη. Οι λέξεις μπορούν είτε να διεγείρουν το νευρικό σύστημα και να επιδράσουν στο νευρικό σύστημα ή χειροτερεύοντας τον πόνο, ή να κατευνάσουν το νευρικό σύστημα, ανακουφίζοντάς από τον πόνο. Απλά, λέγοντας σε κάποιον ότι είναι προορισμένος να ζει μία ζωή με χρόνιο πόνο, μπορεί πραγματικά να χειροτερέψει τον πόνο, τόσο σε ένταση όσο και σε διάρκεια. Οι λέξεις προκαλούν ένα nocebo αποτέλεσμα.

Όταν ανακαλύψεις την επιστημονική αλήθεια πίσω από αυτούς τους μύθους, συνειδητοποιείς ότι ο πόνος δεν είναι ανίκητος ή έστω μπορούμε να επιτύχουμε να μην  είναι συνεχής.

Και αν εσύ που ζεις αυτή την κατάσταση αισθάνεσαι απογοητευμένος, είναι κατανοητό να συμβαίνει αυτό, αφού το σύστημα υγείας αντιμετωπίζει τον πόνο με τελείως λανθασμένο τρόπο. Η αλήθεια σχετικά με τον πόνο είναι ότι αποτελεί πάντα μία έκπληξη γι’ αυτούς που υποφέρουν… επειδή είναι κάτι που με την κατάλληλη αντιμετώπιση μπορεί να αλλάξει.



πηγή:
http://www.drjoetatta.com/top-ten-myths-chronic-pain/?platform=hootsuite